Salomea przeżyła getto, obóz w Sobiborze i ucieczkę, ale nigdy nie opowiedziała synowi o kuli, która ją trafiła, ani o śmierci, którą widziała unoszącą się kłębami nad lasem. Krzysztof Potaczała podejmuje dziennikarskie śledztwo, by odnaleźć ślady kobiety, która zatarła własną przeszłość. Od Ustrzyk Dolnych i innych bieszczadzkich zakątków po archiwa we Francji – powoli odkrywa losy zaginionego świata, w którym Polacy, Żydzi i Ukraińcy żyli obok siebie do czasu, aż przyszła wojna…
Są historie, które nie chcą być opowiedziane…
Nie opowiadała synowi o kuli, która trafiła ją podczas ucieczki. Nie mówiła mu o głodzie, który czuła nieustannie. Ani o śmierci, którą widziała unoszącą się kłębami nad lasem.
Nie znajduje dziś w Ustrzykach Dolnych miejsc, które jego matka mogła kiedyś oglądać. Nie ma już domów ani bożnic, tylko rozrzucone po polach i lasach kości. Kiedyś mieszkali tu Żydzi, Polacy i Ukraińcy. Przyjaciele, sąsiedzi. Aż przyszła wojna. Salomea przeżyła okupację, getto i obóz śmierci w Sobiborze, z którego razem z trzystoma innymi osobami uciekła. Wojnę przeżyło kilkadziesiąt z nich, kobiet – tylko siedem.
Krzysztof Potaczała przez sześć lat prowadzi śledztwo dziennikarskie – chce poznać kobietę, która kiedyś mieszkała w jego miasteczku. Ta jednak całe życie zacierała ślady ze swojej przeszłości. We Francji odnajduje jej syna, który pomaga mu zrozumieć, kim była Salomea – choć sam wie o matce niewiele. Do życia powraca świat bieszczadzkiego sztetla wraz z mieszkańcami, którzy zniknęli za murami gett i obozów. Ona uciekła – ale nigdy tak naprawdę tych murów nie opuściła.
(Opis pochodzi od wydawcy).
